~+sayreya+~

ใกล้ถึงวันที่ถือว่าประสบความสำเร็จขั้นแรกของชีวิตแล้ว

หลังจากที่ลุ้นจนตัวโก่งมานาน

ตอนนี้เป็นที่ค่อนข้างจะแน่นอนแล้วว่า

ข้าพเจ้าจะฝึกงานซัมเมอร์นี้

แล้วกลับมาเรียนปี 5 เทอม 1

แต่สรุป คือ ยังคงรับพระราชทานปริญญาบัตรพร้อมเพื่อนๆ

^0^ ดีใจที่สุด แต่จะดีใจกว่าถ้าถึงวันนั้นจริงๆ

วันนี้ น้องฝน เลยลากตัวไปสัมภาษณ์

เป็นโปรเจ็คของน้องแหละ

ก็ถามฟิวต์ประมาณว่า จบแล้วดีใจ หรือ เสียใจ

จบแล้ว จะทำอะไร จะไปไหน

คำถามก็พื้นๆธรรมดา ตอนตอบก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

(แบบว่าให้พูดภาษาอังกฤษเลยไม่มีเวลาคิดไรมาก)

แต่พอสัมภาษณ์เสร็จ

มานั่้งนึก เออ ที่ตอบไป มันแค่ผ่านๆ

เอาเข้าจริง ตอบไม่ได้หลายข้อเหมือนกัน

เพราะต่อให้แพลนไว้ยังไง

เราก็ไม่สามารถจะล่วงรู้อนาคตได้

ต่อไป จะทำอะไร

หางานได้ไหม

ถ้าไม่มีงาน ตื่นมาจะทำอะไร

ระหว่างวิ่งหางาน จะยังเกาะพ่อแม่อยู่หรอ

แล้วถ้าหาไม่ได้ล่ะ

ถ้าหาแล้วไม่ดี ไม่ถูกสเปค

แล้วทำไมต้องหางาน

ทำอย่างอื่นได้ไหม

ทำไมต้องทำ

ชีวิต มีแค่นี้หรอ

คิดไปคิดมา คำถามโผล่มามากกว่าคำตอบ

บางข้อตอบได้จริงๆ สมัครใจตอบ

บางข้อมีคำตอบ แต่ไม่ชอบใจ

รู้สึกไหม ว่าชีวิตเราเหมือนโดนกำหนด

โดยอะไรก็ไม่รู้

ด้วยคำว่า หน้าที่ กรอบของสังคม ฯลฯ

แต่เราก็จำเป็นต้องเดินตามเส้นทางนั้น

โดยพยายามมีความสุขกับมัน

และเพราะพยายามมีความสุข

มันก็เลยทุกข์กันอยู่บ่อยๆ

เลยทำให้เกิดคำถามหลายๆสิ่งที่กล่าวไว้ข้างบน

แต่ตอนนี้เราเองได้คำตอบแล้ว

ในเมื่อ มันเป็นกรอบ

เราก็ถือซะว่าเดินเล่นในกรอบ

แหกกรอบบ้างพอเป็นสีสรร

ไม่คิดว่าพยายามสุข

อยากทุกข์ ก็ ทุกข์

เดี๋ยวมันก็สุขเอง

ชีวิต ก็แค่นี้แหละ

ปล. ใครอ่านแล้วงง อย่าเพิ่งงงนะ คือเราเขียนสด + คิดตามที่เขียนไปเรื่อยๆ เหมือนหาคำตอบให้ตัวเองแหละ